زیباترین اشعار در وصف معلم در چنین روزی سلامت می کنم شاخه های گل نثارت می کنم شاخه های گل ندارد قابلی صد گلستان فرش راهت می کنم *** معلم توئی نور امید من تو چون مادری ، هم دل و جان من تو قلبت چو شیشه زلال و روان تو چون آینه همچو این […]

زیباترین اشعار در وصف معلم

در چنین روزی سلامت می کنم

شاخه های گل نثارت می کنم

شاخه های گل ندارد قابلی

صد گلستان فرش راهت می کنم

***

معلم توئی نور امید من

تو چون مادری ، هم دل و جان من

تو قلبت چو شیشه زلال و روان

تو چون آینه همچو این آسمان

تو همچون ستاره درخشان به نور

به مثل بلوری و دریای نور

***

به علم افزون و والائی معلم

اگر چه بی تمنایی معلم

فضیلت آنچنان اندر وجودت                     

که گویا چون معمایی معلم

***

سلام بر نام نیکت ای معلم

درود بر عشق پاکت ای معلم

دوش کودکی ام نام تو یاد بود

در دل من خنده استاد بود

( شاعر : مصطفی خضریان ، دفتر شعر صدای من )

***

معلم ساربان علم و عشق است

معلم میزبان مهر و عشق است

معلم سایه بان معرفت ها

خریدار دل بیدار عشق است

( شاعر : علی اکبر بوژمهرانی ( مهران ) دفتر شعر مناسبت ها )

***

حروف درس الفبای ما معلم بود

تمام صحبت ما یک صدا معلم بود

به روی تخته ی چوبی همیشه بی پایان

شروع نام خدا بود تا معلم بود

( شاعر : علیرضا الیاسی ، دفتر شعر بی پایان )

***

در جوهره ی خود کم و کم سوخت معلم

تا درس محبت به من آموخت معلم

در مکتب او تاک به افلاک رساندیم

نزدیکتر از هر کس و هر دوست معلم

(شاعر : مازیار کریم ( آرام ) ، دفتر شعر غزل )

***

دانی که عاشق بی ادعا معلم است ؟

شمع همیشه ی دوران معلم است ؟

پروانه سوخت تا که دهد درس عاشقی

آن کس که سوخت بهر من و تو معلم است

(شاعر : رضا تفضلی هرندی ، دفتر شعر امید )

***

معلم نوری از انوار عشق است

معلم حامل و سردار عشق است

معلم آیه های جاودانی

طریقی خوش برای زندگانی

(شاعر : امیر کلهر ، دفتر شعر ای یار )

***

خوشا القاب و نام تو معلم

خوشا عز و مقام تو معلم

سخن هایت بود آب حیاتم

خوشا درس و کلام تو معلم

( شاعر : سید مصطفی سائس ، دفتر شعر نجوای غربت )

***

رسد ز باغ اندیشه ، عطر کلام معلم

به شاخسار فکر آشیان کرده نام معلم

زبان وصف معلم نی به عالم خاکی

به عرش الهی رسد آری مقام معلم

( شاعر : بهروز قاسمی ( رها ) ، دفتر شعر رویا )

***

صدایت نغمه ای از باغ فردوس ، معلم ای طنین هستی من

تویی سرچشمه ی آرامش و علم ، معلم ای فروغ دیده ی من

وجودت شمع سوزان زمانه ، معلم اسوه ی آزادی من

ببوسم دست های مهربانت ، معلم خاک پایت سرمه ی من

( شاعر : مریم شکیبا ، دفتر شعر معلم )

 ***

کاشف رازهای نخستین من

راز دار دردهای نخستین من

معلم دیروز من بود

طلوع روزهای آفتابی من

( شاعر : سهیلا عزیزی ، دفتر شعر دل نوشته )

***

ای معلم ای سراپا عشق و شور

نام تو گلواژه فرهنگ نور

تو عقیق سرخی و جام بلور

می برم نام تو را من با غرور

شعر ایرج میرزا در وصف معلم

گفت استاد مبر درس از یــاد

یاد باد آن چه مرا  گفت استاد

یاد باد آن که مرا یاد آموخت

آدمی نان خورد از دولت یـــاد

هیـــــچ یــادم نرود این معنی

کـــه مرا مادر من ،نـــادان زاد

پـــــدرم نیز چو استـــادم دید

گشــــت از تربیــــــت من آزاد

پس مرا منت از استـــــاد بود

که به تعلیم من اُستـــــاد اِستاد

هر چه می دانست آموخت مرا

غیر یک اصــل که نا گفته نهاد

قدر استــــاد نکو دانستن

حیف استاد به من یاد نداد

سه شعر زیبا در وصف معلم

ای معّلم

کیف هایت پر پول

دل دریایی تو

پر از ماهی حلوا و اهور

تن تو سالم و دور از همه سختی ها

کمی حق مناطق محروم

نیارد به جبینت اخمی

و مشوّش نشود خاطرت

از رفتن پولی به دیون

که تو خود مظهر صبری

و بی پول عظیمی عظیم

روغن بن کالای تو هم

از آن نوع است

که فقط مورچه ای سر بخورد

و بیفتد پایین

و تو باز شاد و شیرین باشی

و نگردد سیمایت مغموم

که من و شاگرد تو را

هی عسلین می خواهیم

اگر شاگردی جفا کرد

وفا داری کن

نکند درد جفایش

را تو در مان نکنی

که طبیبی ، طبیب

نکند روزی جاری گردد

اشکی از رخسارت

که خلاف است خلاف

و تو خود می دانی که ننوشته است

هنوز قانونی

که کارشناسی بپرسد حالت

و یا مدیری به سراغت آید .

داستان هماهنگ حقوق

من ندانستم با کدامین تلسکوپ

به سراغش بروم

سال ها هست ولی پیدا نیست .

ای معلم

کاسه هایت پر صبر

دست هایت پر مهر

کارت هست

تعلیم فرزند زمان

فکر دانشگاه فرزند خودت را

به زمانی دیگر …

که تو خود سمبل ایثار و گذشتی

و روشن هستی به ابد

نام نیکت می رود دست به دست

می شود کام به کام

و دریغ از دستی که بیاید سویت

و دریغا گامی

که برایت …

و من امروز به تنهایی تو آمده ام

تا سراغت گیرم

و بپرسم حالت

و بگویم ، دانایم ! استادم !

« قلم مهر تو در دست من است . »

***

آری استادم به دل ایستاده است

مهر او بر جان و تن افتاده است

دست هایش مثل سیمایش سفید

هر کلامش روشنی دارد ، امید

تیرگی ها را چو رستم دشمن است

او فرشته قاتل اهریمن است

لحظه هایش دانش و درس خرد

تا بدان جایی که اندیشه پرد

با نگاهش شوق معنا می کند

هر نفس کار مسیحا می کند

***

روزگاری جهل بر جانم نشست

جهل تیره چهره ی جانم شکست

آمدی با صبر و مهر و یک قلم

تیره ی جان مرا تو دم به دم

با شکیبایی چه نیک آراستی

جهل را در مان شیرین کاستی

ای فرشته آمدی دیوم رمید

إقرأ رحمان به جانم پر کشید

« من نمی دانم » پرید از خانه ام

تا کنار شمع تو پروانه ام

تو معلم شعله ی جان منی

فصل دردم قرص درمان منی

من تمامی خاکم و گِل می شدم

بسته ی دنیا و منزل می شدم

تو مرا منزل سمایی کرده ای

از نهایت رو نمایی کرده ای

از زمینم برده ای تا سوی او

لایق تو جنت و مینوی او

شعر سلیمان مسافر در وصف معلم

آن که نقاش است و نقشی ساخته

                             با قلـــــــم طرح نویی انداخته

در مسیر واژه های دوستــــــــی

                             سطر سطــری زآشنایی داشته

آن که چون اسطوره های پارســی

                             عین ولامی را به میم  افراشته

هم ردیف انبیاء و عارفـــــــــــان       

                             پوششی بر جـــــهل جاهل بافته

آن که آهنگ و کلامی دل ربــا

                             از یرای درس خـــــــــود آراسته

چشمه های معرفت جوشــــد ز او

                             دانشی از حد فزون انبـــــــاشته

لحظه هایش پر شده از خـاطرات

                             خاطراتی که زدل جان باخـــته

هرچه از عطرش ببویم کم بود

                             او گلستان ها ز گل ها کاشته

آن که معمار است و الگوی همه

                             لاله ای بر قلب خود بگذاشته

با سلاح علم در راه مـــــــــــــراد

                             چون جلوداران به کفران تاخته

آن معلّم آن مرّبی آن که او

                             از فنونش عالمی پرداختــــــــه

او عزیز است و مقامش پاس دار

                             چون که یزدان نام او بنگاشته

عارف آن باشد که چون قطعه زمین

                             هرکسی او را لگد انداخته

یعنی از زهد و کلام و علم او

 ذره ای از دانشش برداشته

بار الا ها این سلیمان را مدد

                             تا چو ابران سایه ها افراشته

شعر بیژن شهرامی در وصف معلم

امروز وه چه خوب

روز معلم است

روز تشکر از

استاد و عالم است

امروز می دهم

یک شاخه گل به او

او که خودش گلی است

خوش رنگ و عطر و بو

امروز می زنم

بوسه به دست هاش

گل می فشانم از

احساس خود به پاش

شعر در وصف معلم از اعظم سبحانی

بوی گل بوی بهاران می دهی

مثل شبنم بوی باران می دهی

آبی استی مثل آرامش به من

درس خوبی درس ایمان می دهی

یک بغل لبخند با فرفره

دست ما گل های خندان می دهی

تو به من با لحن خوب کودکی

یاد ایام دبستان می دهی

یاد ژاله یاد گلهای غریب

مانده در اندوه گلدان می دهی

روز باران و کتاب گمشده

یاد کبرای پریشان می دهی

بوی خوبی بوی بودن بوی مهر

بوی لطف خاله مرجان می دهی

آب بابا نان ندارد دست تو

خالی اما تو به من جان می دهی

خوب می دانم اگر دارا شوی

به تمام کودکان نان می دهی

آشنای تشنگی های زمین

تو به شبنم چشم گریان می دهی

در جهانی خالی از مهر و صفا

بوی بخشش بوی احسان می دهی

برگ ها گر تر شد از اشک یتیم

دفتری از جنس باران می دهی

میرزای کوچک قلب منی

بوی جنگل های گیلان می دهی

میهن خود را کنیم آباد ر

یاد فرزندان ایران می دهی

شعر در وصف معلم از محمد حنیفه نژاد

در بــزم عشق شمــع فـروزان معلم است

مـــردم چو پیکرند اگر ، جان معلم است

آن بــاغبـــان گلشن اندیشه هـــای ژرف

پـــــروردگار روح حکیمــان معلم است

مــــردم معـــادن زر و سیمند در سرشت

جــویــای ایـن خزائـن پنهـان معلم است

هرگز گزافه نیست که گویم پس از خدای

آنکس که خلـــق می کند انسـان معلم است

ظلمات جهل را بشکافــد بـه نـــور علــم

خضــر طــریق چشمــه حیـوان معلم است

آری ، معلمی همه عشق است و ســوختن

آنــرا که عشــق نیست مگو کــان معلم است

گوینــد بـــوده اند معلـــــم پیمبــــران

گویـــــد « حنیف » ایــزد رحمـن معلم است

منبع:wikipg